Tomasz z Akwinu

WŁADZA WEDŁUG ŚW. TOMASZA Z AKWINU (1)

WŁADZA WEDŁUG ŚW. TOMASZA Z AKWINU (1)
__________________________________________

WPROWADZENIE

Gromadzenie się ludzi w większe społeczności jest według św. Tomasza z jednej strony naturalne, gdyż człowiek jest naturą społeczną, z drugiej strony zaś ma pewien cel, mianowicie "dobre życie", którego by nikt nie mógł sobie zapewnić w pojedynkę. To dobre życie utożsamia Akwinata z życiem "według cnoty". Nie jest to jednak jakieś uproszczenie, lecz teza ta w pełni odpowiada poglądom na cnotę, zawartym w innych dziełach. Cnoty bowiem regulują całe życie człowieka i jego działalność we wszystkich dziedzinach życia. Cnota umożliwia prawidłowe funkcjonowanie rodziny, powodzenie w interesach, właściwe zarządzanie i nawet pożyteczny odpoczynek. Wykonywanie aktów cnoty sprawia zadowolenie i jest podstawą sukcesów na każdym polu.

Aniołowie

Mieczysław Gogacz

Aniołowie

O istnieniu aniołów informuje Pismo święte i filozofia. Pismo święte podaje imiona aniołów i ukazuje powiązania aniołów z Bogiem i z ludźmi. Filozofia docieka struktury aniołów jako bytów.

Aktualność nauki św. Tomasza Akwinu

Artur Andrzejuk

Aktualność nauki św. Tomasza Akwinu
(na przykładzie Jego teorii władzy)

1. Historyczne znaczenie św. Tomasza

Św. Tomasz z Akwinu był pierszym na świecie uczonym, który zwrócił uwagę na istnieniowy aspekt rzeczywistości. Do jego czasów bowiem filozofowie usiłowali wskazywać na przyczyny tego, czym jest świat, czym są poszczególne rzeczy. On pierwszy zapytał o przyczynę tego, że byty są, że istnieją. Spowodowało to przeorientowanie całej filozofii, gdyż przy bliższych analizach okazało się, istnienie jest pierwszym powodem całej rzeczywistości, że urealniając poszczególne byty, np. człowieka, powoduje cały szereg skutków, nazywanych przejawami istnienia. Są to: realność, odrębność, jedność, prawda, dobro i piękno. Te przejawy są najgłębszą podstawą kontaktowania się ze sobą bytów, a przede wszystkim osób. Spotkanie w fakcie realności jest podstawową życzliwością, którą nazywa się miłością, wzajemne przekazywanie sobie prawdy nazywa się wiarą, a podobne przekazywanie dobra jest nadzieją. To tylko niektóre konsekwencje ujęcia w bycie jego istnienia. Zwróćmy uwagę, że podjęte tematy nie są uwarunkowane historycznie; ludzie we wszystkich epokach historycznych odarowywali się miłością, wierzyli sobie, okazywali sobie dobro. Teoria istnienia zmieniła radykalnie filozofię Boga; przestawał być rozumiany jako Jednia, Idea Dobra, Pierwszy, Konieczny, Poruszyciel, lecz jako samo tylko Istnienie, a przez to sama Relność, Jedność, Odrębność, Prawda, Dobro, Piękno. Zmieniało się także rozumienie człowieka i religii.

Problem istnienia Boga w filozofii Tomasza a Akwinu a „drogi” dochodzenia do Boga w „Summa theologiae”

Artur Andrzejuk

„Drogi” św. Tomasza są pewnie najbardziej znanym elementem jego doktryny. Wokół nich narosła ogromna literatura i wiele nieporozumień. Najpoważniejsze z nich to twierdzenie, że owe „drogi” (viae) nie są sposobami „dochodzenia” (via) do stwierdzienia esse Boga, lecz dowodami (demonstratio) w sensie ścisłym. Niektórzy interpretatorzy poszli jeszcze dalej i stwierdzili, że drogi są wyrazem całej filozofii Tomasza, jej swoistą „kwintesencją”.
Są to jednak właśnie nieporozumienia. Będziemy starali się pokazać, że słynne argumenty na rzecz istnienia Boga należy – jak się wydaje – rozumieć w kontekście teologicznym i nie traktować ich jako dowodów na istnienie Boga, lecz jako filozoficzną ilustrację teologicznej tezy o poznawalności istnienia Boga na drodze naturalnej działalności ludzkiego rozumu.

Subskrybuj zawartość